Het innerlijke kind: van overleven naar stralen

Het innerlijke kind in ons draagt alles wat we ooit hebben moeten inslikken om veilig te blijven.

Als je als kind dag in dag uit wordt gepest, uitgelachen of gekwetst, laat dat diepe sporen na.
Het zijn geen kleine krasjes die vanzelf verdwijnen, maar wonden die zich langzaam in je hart en ziel branden.

Wanneer je keer op keer hoort dat je niet mooi genoeg bent, dat je er niet bij hoort, dat je te veel of juist niet genoeg bent, begint er iets te verschuiven.
Hun woorden worden jouw waarheid.
En als kind weet je nog niet dat die waarheid een leugen is.
Je neemt haar aan als waarheid.

Vanaf dat moment ga je niet meer leven, maar overleven.

Overleven leer je niet alleen buiten jezelf

Niet alleen pesten of afwijzing laten sporen na.
Ook wat er niet werd gezegd, niet werd gezien of niet werd gedragen door ouders of familie kan diepe indruk maken.

• Misschien was er weinig ruimte voor jouw gevoelens

• Misschien droegen je ouders zelf zoveel pijn dat ze je niet konden zien zoals je was.

• Misschien was je wel heel creatief en werd anders van je verwacht.                           

• Misschien leerde je al jong om sterk te zijn, je aan te passen, geen last te zijn.

Wat de vorm ook was, je deed wat nodig was om erbij te horen, om liefde te behouden, om veilig te blijven.
En dat deed je goed.
Je overlevingsmechanismen waren ooit wijs.

De muur die je beschermde

Je leerde jezelf te beschermen.
Steen voor steen bouwde je een muur om je kwetsbare hart heen.
Een muur die je veilig hield voor pijn, maar je ook afsloot van nabijheid en liefde.

Achter die muur kwam niemand écht dichtbij.
En elke keer dat je voorzichtig over de rand keek, herinnerde iets je aan het gevaar: een blik, een opmerking, een afwijzing.

Dus werd de muur hoger.
Totdat je zelf het uitzicht verloor.

Dan raak je gevangen in een wereld waarin je vooral probeert te voorkomen dat je opnieuw gekwetst wordt.
Een wereld waarin het licht nog maar moeilijk doordringt.

Wat niemand je vertelde

Die pijn ontstond niet omdat jij niet goed genoeg was.
Ze ontstond omdat anderen bewust of onbewust hun eigen pijn, angsten en onverwerkte emoties op jou projecteerden.

Geen enkel kind verdient dat.
Geen enkel kind zou ooit moeten geloven dat het er niet toe doet.

Want ieder kind doet ertoe.
Ieder kind heeft recht op liefde, veiligheid en ruimte om te groeien, te bloeien en te stralen.

Het kind dat nog steeds in jou leeft

Maar diep vanbinnen, onder al die lagen van bescherming leeft nog steeds dat pure, stralende kind.
Het kind dat weet dat het liefde ís.
Dat het waardevol is, precies zoals het is.

Dat kind is niet verdwenen.
Het wacht geduldig en hoopvol.

Van overleven naar stralen

Misschien is het nu, als volwassene, tijd om de muur niet in één keer, maar steen voor steen af te breken.
Niet door jezelf te forceren, maar door te verzachten.
Door te luisteren.
Door ruimte te geven aan wat ooit geen plek kreeg.

Om het licht opnieuw toe te laten.
Om jezelf te herinneren aan wie je werkelijk bent:

Niet het kind dat moest overleven, maar de ziel die hier is om te stralen.

Stil moment voor jezelf

Wie zou ik zijn als niemand keek?
Als er geen verwachtingen waren?
Als er geen oordelen bestonden?

Wat blijft er dan over van mij?

Je hoeft deze weg niet alleen te gaan.
Je bent welkom om in jouw tempo te ontdekken wat weer gezien wil worden.